Thailand utanfor turistløypa – frå Bangkok til Ubon Ratchathani

Det finst reiser der du kjem heim med fine bilete på kamerarullen. Og så finst det reiser som blir med deg lenge etter at kofferten er pakka ut.

Turen min til Thailand sommaren 2026 vart definitivt ein av dei sistnemnde.

Eg reiste til Thailand på ein medietur i samarbeid med Tourism Authority of Thailand, saman med ei lita gruppe skandinaviske medierepresentantar. Reisa tok oss frå storbylivet i Bangkok og vidare til Ubon Ratchathani aust i Thailand – ein region eg visste svært lite om på førehand.

Eg hadde sjølvsagt forventningar om vakre tempel, fantastisk mat og spennande fotomotiv. Det eg ikkje var førebudd på, var kor mange sterke møte, tradisjonar og små augeblikk reisa skulle romme.

Dette er Thailand slik eg fekk oppleve landet – med nokre av mine beste tips dersom du ønskjer å oppleve litt meir enn strender og dei klassiske turistattraksjonane.

Første stopp: Bangkok

Bangkok treff deg med ein gong.

Varmen. Trafikken. Luktene frå gatekjøkkena. Tuk-tukane som snor seg mellom bilane. Moderne skyskraparar side om side med tempel som har stått her i generasjonar.

Etter den lange reisa frå Skandinavia landa vi tidleg om morgonen og fekk nokre timar til å lande litt før programmet starta.

Bangkok kan kjennast overveldande første gong du besøker byen, men det er også nettopp kontrastane som gjer han så fascinerande. Her kan du ete fantastisk mat frå ein plaststol på gata, besøke nokre av dei vakraste templa i verda og avslutte dagen på ein takterrasse høgt over byen.

Mine tips til Bangkok:

• Set av meir tid enn du trur til transport – trafikken kan vere intens.
• Ha klede som dekkjer skuldrer og kne tilgjengeleg når du skal besøke tempel.
• Start gjerne dagen tidleg dersom du vil oppleve dei mest populære stadene før dei største folkemengdene kjem.
• Ikkje planlegg kvart einaste minutt. Noko av det finaste med Bangkok er alt du oppdagar mellom severdigheitene.

Wat Pho – den liggjande Buddhaen og mitt første møte med tempel-Bangkok

Eit av dei første stoppa våre var Wat Pho, eit av dei mest kjende tempelområda i Bangkok.

Tempelet er særleg kjent for den enorme liggjande Buddha-statuen, men eg synest nesten sjølve området rundt var like fascinerande. Overalt finn du små detaljar, mønster, fargar og utsmykkingar – og sjølv med mange besøkande er det mogleg å finne små, rolege lommer.

For meg vart Wat Pho ein fin introduksjon til kor viktig buddhismen er i Thailand. Eit tempelbesøk her handlar ikkje berre om å sjå vakker arkitektur. Dette er levande religiøse stader, og det er viktig å opptre respektfullt.

Tips: Kle deg respektfullt når du besøker thailandske tempel. Skuldrer og kne bør vere dekte, og enkelte stader må du ta av deg skoa før du går inn.

Amulettmarknaden – ei heilt anna side av Bangkok

Ei av opplevingane eg gledde meg mest til å fotografere, var amulettmarknaden i Bangkok.

Her blir det selt små buddhistiske amulettar i alle moglege storleikar og utformingar. For eit utrena auge kan bodene sjå ut som samlingar av små figurar og medaljongar, men bak mange av amulettane ligg historier om tru, vern, hell og tradisjon.

Eg enda sjølvsagt opp med å kjøpe med meg nokre sjølv.

Det eg likte aller best med dette området, var kjensla av å kome litt tettare på kvardagslivet i Bangkok. Dette kjendes ikkje som ein attraksjon laga for turistar, men som ein stad med ein heilt annan rytme og historie.

Wat Arun – The Temple of Dawn

På den andre sida av Chao Phraya-elva ligg eit av dei vakraste og mest fotograferte landemerka i Bangkok: Wat Arun, eller The Temple of Dawn.

Før besøket gjorde vi noko som skulle bli eit av dei absolutte høgdepunkta mine frå Bangkok: Vi kledde oss i tradisjonelle thailandske drakter.

Dei vakre stoffa, smykka og detaljane gjorde opplevinga heilt spesiell – og då vi kom inn på tempelområdet, kjendes det nesten som å gå inn i ei anna verd.

Wat Arun er kjent for det høge sentrale tårnet, prang, som er dekorert med porselen og små detaljar. På avstand verkar tempelet nesten kvitt, men når du kjem tett på, oppdagar du kor utruleg detaljert det faktisk er.

For ein fotograf er dette ein draumestad.

Fototips: Kom tidleg eller seinare på dagen dersom du ønskjer mjukare lys. Og ikkje gløym å gå tett på – nokre av dei finaste motiva finn du i detaljane.

Poomjai Garden – ein grøn oase midt i Bangkok

Etter tempel, trafikk og folkeliv kom vi til ein stad som kjendes som ei heilt anna verd. Poomjai Garden i Chom Thong er ein frodig, grøn oase midt i Bangkok – og kontrasten til den travle storbyen utanfor kunne knapt vore større.

For familien som eig hagen, har det vore viktig å ta vare på dette grøne området i ein by som stadig veks. I staden for å la hagen forsvinne, har dei funne ein berekraftig måte å halde han levande på gjennom mellom anna kafédrift, matopplevingar og matlagingskurs basert på råvarer frå eigen hage.

Vi fekk gå rundt mellom tre og plantar og plukke urter og grønsaker før vi tok med oss råvarene til utekjøkkenet. Her laga vi vår eigen Tom Kha Gai, den klassiske thailandske suppa med kokosmjølk, kylling, galangal, sitrongras og friske urter.

Det var noko heilt spesielt med å plukke ingrediensane sjølv, lage maten saman og deretter setje seg ned og ete midt i alt det grøne. Besøket gjorde sterkt inntrykk på meg – både fordi staden var så vakker, og fordi han viser korleis turisme kan vere med på å bevare natur, lokale tradisjonar og matkultur.

Tips: Dersom du skal til Bangkok og ønskjer ei oppleving utanom dei klassiske turistattraksjonane, er Poomjai Garden eit fint avbrekk frå storbylivet – spesielt om du er interessert i thailandsk mat og lokal kultur.

Vidare til Ubon Ratchathani

Etter Bangkok gjekk reisa vidare til Ubon Ratchathani, heilt aust i Thailand.

Og her endra reisa karakter.

Dette er ikkje Thailand eg først og fremst hadde sett på Instagram eller i reisekatalogane heime. Tempoet var annleis, turistane færre og møta med lokale tradisjonar kom tettare på.

Ubon Ratchathani ligg i Isan-regionen, nær grensene mot Laos og Kambodsja. Regionen har sin eigen matkultur, historie og identitet, og dersom du allereie har besøkt dei meir kjende delane av Thailand, kan dette vere eit utruleg spennande område å utforske vidare.

Candle Procession Festival – tradisjonar som lever

Ein av hovudgrunnane til at vi besøkte Ubon Ratchathani akkurat på denne tida, var den berømte Candle Procession Festival.

Dette var ei av dei opplevingane som er vanskeleg å formidle berre gjennom bilete.

Dei enorme, detaljerte voksfigurane, folkemengdene, musikken, kleda og stemninga gjorde festivalen til eit sanseinntrykk frå start til slutt.

Det fascinerande er kor mykje arbeid som ligg bak. Dette er ikkje dekorasjonar som berre blir produserte for turistar. Festivalen byggjer på buddhistiske tradisjonar, og lokalsamfunn brukar lang tid på å skape dei enorme kunstverka som seinare blir frakta gjennom gatene.

Å få stå midt i dette – med kameraet i handa – var ei oppleving eg seint kjem til å gløyme.

Tips: Dersom du ønskjer å oppleve festivalen, bør reisa planleggjast i god tid. Dette er ei av dei store årlege hendingane i Ubon Ratchathani, og det kan vere mykje folk i byen.

Menneska bak festivalen

Noko av det mest interessante var å få sjå meir enn sjølve paraden.

Bak dei enorme voksfigurane står menneske som brukar utallege timar på handverket. Å kome tettare på prosessen gav meg ei heilt anna forståing av festivalen og kor mykje stoltheit, kunnskap og tradisjon som ligg bak.

Dette er noko eg alltid prøver å oppsøkje når eg reiser: menneska bak det vi som turistar berre ser det ferdige resultatet av.

Det er ofte der dei beste historiene finst.

Wat Sirindhorn Wararam – då himmelen plutseleg vart rosa

Så kom eit av dei augeblikka eg kjem til å hugse aller best frå heile reisa.

Vi kom fram til Wat Sirindhorn Wararam – også kjent som Wat Phu Prao – i pøsregn.

Himmelen var tung og grå, og eg hadde meir eller mindre slått frå meg tanken på det vakre solnedgangslyset eg hadde håpa på.

Men så skjedde det.

På eit eller anna vis klarte lyset å bryte gjennom det regntunge skylaget, og himmelen byrja å gløde i rosa tonar.

Regnet heldt fram.

Lyset endra seg.

Og etter kvart som mørket senka seg, kom ei heilt anna side av tempelet fram.

Wat Sirindhorn er nemleg kjent for det lysande Tree of Life-motivet som blir synleg når mørket fell på. I løpet av omtrent éin time fekk vi oppleve staden i pøsregn, solnedgang og mørke.

Det var fullstendig magisk.

Nokre gonger er det vêret du i utgangspunktet er mest skuffa over, som skaper dei beste bileta.

Smaken av Thailand

Det er umogleg å skrive om Thailand utan å skrive om maten.

For meg er maten ein stor del av sjølve reiseopplevinga, og denne turen vart ei påminning om kor utruleg variert det thailandske kjøkkenet er. Søtt, salt, syrleg, sterkt og friskt blir blanda på ein måte som gjer at sjølv ein tilsynelatande enkel rett kan ha utruleg mange smakar.

Noko eg synest er ekstra fascinerande med Thailand, er kor mange spisestader som er anerkjende av Michelin-guiden. Og her snakkar vi ikkje berre om eksklusive restaurantar med kvite dukar og lange smaksmenyar. Michelin vurderer maten – ikkje kor fancy lokalet er – og i Thailand kan du finne alt frå enkle gaterestaurantar og små familiedrivne spisestader til eksklusive restaurantar i guiden.

Det er også verdt å vite at det å vere med i Michelin-guiden ikkje nødvendigvis betyr at restauranten har fått ei Michelin-stjerne. Guiden skil mellom fleire utmerkingar, mellom anna dei kjende Michelin-stjernene, Bib Gourmand, som løftar fram svært god mat til ein god pris, og Michelin Selected, restaurantar som inspektørane meiner fortener ein plass i guiden.

På denne reisa fekk vi ete på mange Michelin-anerkjende spisestader, og maten var heilt fantastisk. Nokre måltid var elegante og forseggjorde, medan andre vart serverte på langt enklare vis – men nettopp det er noko av sjarmen med matkulturen i Thailand. Eit av dei beste måltida på reisa kan like gjerne vente på ein enkel restaurant som på ein eksklusiv fine dining-restaurant.

I Ubon Ratchathani fekk vi også smake meir av kjøkkenet frå Isan-regionen, som har sine eigne rettar, råvarer og smakar og skil seg frå mykje av den thailandske maten vi kjenner frå restaurantar heime i Noreg.

Tips: Sjekk Michelin-guiden når du planlegg ei reise til Thailand, men ikkje sjå berre etter stjerner. Bib Gourmand og Michelin Selected kan vere minst like spennande dersom du ønskjer å oppdage lokal mat – og nokre av stadene kan vere overraskande enkle.

Thailand er så mykje meir enn strender

Mange nordmenn forbind Thailand først og fremst med Phuket, Krabi, Koh Samui og kritkvite strender.

Og ja – Thailand har nokre fantastiske strender.

Men denne reisa viste meg kor mykje ein går glipp av dersom ein berre reiser til kysten.

Templa. Festivalane. Handverket. Maten. Historiene. Menneska.

For meg vart turen frå Bangkok til Ubon Ratchathani ei reise inn i ei side av Thailand eg ikkje kjende frå før.

Og kanskje nettopp derfor gjorde ho så sterkt inntrykk.

Mine tips dersom du vil oppleve eit anna Thailand

Dersom du planlegg di eiga Thailand-reise, ville eg vurdert å kombinere nokre dagar i Bangkok med ein region som ikkje står øvst på den klassiske turistlista.

Ubon Ratchathani er spesielt interessant dersom du er oppteken av kultur, mat, fotografering og lokale tradisjonar.

Prøv også å sjekke om det blir arrangert festivalar eller lokale markeringar når du skal reise. Å besøke ein stad akkurat når ein viktig tradisjon finn stad, kan gi ei heilt anna forståing av kulturen.

Og kanskje viktigast av alt:

Ikkje berre reis for å sjå stader.

Set av tid til å møte menneske, smake på maten, lære historiene og forstå litt av kvifor ting er som dei er.

Det er ofte då ein ferie blir til ei reise du faktisk hugsar.

Ei reise eg tek med meg vidare

Eg drog til Thailand med kamera, fleire fulle minnekort og ei forventning om å kome heim med mykje godt innhald.

Det gjorde eg.

Men eg kom også heim med noko som er vanskelegare å lagre på ein harddisk.

Minner.

Om latter rundt middagsbordet. Om menneske eg aldri ville møtt dersom eg hadde reist hit på eiga hand. Om lukta av mat frå gatene. Om regn som strøymde ned over eit tempel medan himmelen plutseleg vart rosa. Om å stå midt i ein festival på den andre sida av verda og kjenne på kor utruleg privilegert det er å få oppleve dette.

Thailand gav meg lyst til å kome tilbake.

For det kjennest eigentleg som om eg berre så vidt har begynt å oppdage landet.